Nie chcialam abdejtować, bo ciągle jest we mnie pamięc z 14-go maja, ale chęć wylania paru słów jakos mnie przytłoczyła.

Jestem w Warszawie juz 1 miesiąc i 23 dni.
Tak jakby wszystko było wporządku a jednocześnie sypało sie w proch.

Chce tego co było.
Domu, rodziny i przyjaciół.
Chce BYC w domu, BYC z nimi, spedzac czas jak kiedys, smiac sie do rozpuku i płakać nad zjedzoną miską popcornu po nocy z jakims niskobudżetowym japońskim horrorem.
Chce jechac do szczecina z Shokiem na jakas beznadziejną impreze w alter.
Chce zarwac noc w pociągu na trasie Szczecin Głowny-Gdziekolwiek, z całym WTF'em, tak jak niegdys.

Ale nie. bo juz mi to nie dane. zabrano. albo inaczej, sama sobie zabralam. jedyne co teraz moge to siedziec wieczorami na malym brudnym balkonie i patrzec na przejezdzające samochody, ktore w momencie Twojej nieuwagi rozjadą Cie na pasach.

Boze. jak bardzo moze byc człowiek samotny w mieście w którym zyją ponad 2 miliony ludzi?

Przeprowadzam się znow. ale co z tego, skoro moim jedynym dobytkiem są 2 torby i manekin?

Szkoła daje mi mnóstwo satysfakcji i przyjemności ale co z tego skoro zarywam terminy? Nie moge rysowac. Chce ale nie moge. Kiedy siedze nad pustą kartką łzy naplywają mi do oczu na myśl o milionach pomysłow ktore przychodzily mi do głowy kiedy siedzialam na cichej Leśnej. Czy Emilii Plater.
Wszedzie, tylko nie tu.

Pracuje, chodze do szkoły i doświadczam cięzkiego życia na własną rękę.

Jesli ktos mi kiedys powie ze realizowanie marzeń jest kwestią podejscią i ze to nic trudnego to przysięgam ze spotka sie z moją podeszwą.

Az sie czasami zastanawiam "Co złego byłoby w kopaniu grządek na spokojnej Pniewskiej ziemi?